جواد اعتضادی جمع
تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ جواد اعتضادی جمع
آرشیو وبلاگ
      پایگاه آموزشی پرورش گل و گیاهان زینتی و نهال ()
طرز تهیه خاکبرگ نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٢٧

 

خاکبرگ که از پوسیده شدن موادی مانند دمبرگ درختان، چمن های قیچی شده و غیره حاصل می شود ارزش غذایی چندانی ندارد و تنها به منظور سبک و قابل نفوذ کردن خاک مورد استفاده قرار می گیرد. برای تهیه خاک برگ در فصل پائیز برگهای خشک درختانی که رگبرگهای ضخیم و خشن ندارند (مانند درختان میوه، افرا و نارون و …) را در محلی در روی سطح زمین یا در یک گودال بصورت یک لایه جمع آوری کرده پس از آنکه با آب پاشی رطوبت لازم را تامین کردند برای تسریع در پوسیده شدن آنها مقداری کود ازته مانند اوره بدان اضافه می کنند. سپس یک لایه دیگر برگ ریخته و با تکرار عمل آب پاشی و کودپاشی به انباشتن مقدار مورد نظر برگ می پردازند در اثر رشد و نمو باکتریها، برگها بتدریج پوسیده می شوند، معمولاً هر از چندی این توده را از هم می پاشند و دوباره در محل دیگری روی هم می ریزند این کار به منظور جلوگیری از ایجاد گرمای بیش از حد در درون توده که باکتریها را از بین می برد و هوا رسانی به باکتریهای موازی انجام میگیرد.
به هم خوردن توده خاکبرگ مراحل پوسیده شدن را تسریع می کند. در شرایط عادی خاکبرگ پس از ۸ تا ۱۲ ماه قابل استفاده می گردد. ولی خاک برگهایی که ۳ تا ۴ سال مانده باشند،ترجیح داده می شوند. خاکبرگ آماده شده را باید الک کرد تا چوبها و قسمتهای زاید آن جدا شود خاک برگ ممکن است محتوی بذرهای علفهای هرز، آفات و امراض باشد، لذا باید قبل از مصرف گندزدائی گردد.

 

  نظرات ()
سرو طلایی نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٢٦

نام علمی : Cupressus Macrocarpa

445px-Cupressus_macrocarpa_Goldcrest1Cupressus_macrocarpa_lf_cone21

درختی است بومی آمریکا به قطر حداکثر 3 متر و ارتفاع حداکثر 40 متر فلس آن زرد متمایل به نارنجی است ، در سالهای اخیر یه اغلب کشور های دنیا به عنوان یک گونه زینتی انتقال یافته .در کشور ما به عنوان گونه ای بسیار پر طرفدار محسوب می شود به علت شکل پذیری و هرس مناسب در اغلب باغات شخصی و دولتی به عنوان گونه ای زینتی کشت می گردد.سالانه چندین هزار نهال از طریق قلمه بخصوص در شمال کشور تولید شده و به کشور های همسایه صادر می گردد

مخروط آن به اندازه 2 الی 3 سانتی متر و در هر مخروط 30 تا 40 عدد بذر و جود دارد .در ایران هنوز درختانی که از قیل کشت شده اند به علت شرایط محیطی قادر به بذر دهی نمی باشند.

مناسب ترین روش تولید نهال سرو طلایی :

1- از قلمه های نیمه خشبی به طول 10-15 سانتی متر.

2- فصل مناسب قلمه زنی از اواخر شهریور تا اواسط مهر ماه.

3- خاک مناسب : یک سوم ماسه دانه ریز + یک سوم خاک برگ + یک سوم خاک جنگلی.

4- در داخل گلدانهای نایلکسی به قطر 7 الی 10 سانتی متر و به ارتفاع 20 سانتی متر و در داخل هر گلدان 2 عدد قلمه قرار داده شود.

5- قلمه ها را به عمق 3 الی 4 سانتی متر در داخل خاک قراردمی دهیم.

6- آبیاری آن روزانه یک بار انجام گیرد.

7- در فصل سرما با نایلکس روی قلمه ها را مثل گلخانه پوشانده و از تابش مستقیم نور خورشید با ایجاد نیمه سایه جلوگیری شود.

8- قلمه ها در اواخر اسفند تا اوایل فروردین ریشه دار میگردد.

9- پس از ریشه دار شدن قلمه ها می توان آنها را جدا کرده و هر نهال ریشه دار در یک گلدان بزرگتر باز کاشت نمود.

  نظرات ()
یاس رازقی نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٢٦

نام علمی : JASMINUM-SAMBAC

jasminum_officinale2Jasminum-reks

یاس رازقی گیاهی است بالارونده با گل های سفید و کوچک که بسیار معطرند. این درختچه زیبا با درخت زیتون قوم و خویشی نزدیک دارد. در واقع هر دوی اینها از یک خانواده هستند.معمولاًرازقی را در کنار آلاچیق ها و دیوارها و نرده ها یا کنار درهای ورودی می کارند تا در فصل گل از عطر گل هایش استفاده کنند.

رازقی در تابستان به گل می نشیند و خانه شما را معطر می کند. در مناطقی مثل نواحی شمال کشور در فضای باز به آسانی رشد می کند، اما از آن جایی که نسبت به سرمای زمستان حساس است در نواحی سرد باید در گلدان کاشته شود و در زمستان به داخل ساختمان منتقل گردد.

اضافه کردن مکمل های غذایی در فصول گرم به گلدهی رازقی کمک می کند.از اوایل پاییز تا اوایل بهار هر وقت که فرصت داشتید می توانید به انتقال و کاشت نهال رازقی اقدام کنید. اما تکثیر آن را باید در بهار انجام دهید.

طریقه تکثیر:

با روش های مختلفی چون قلمه و خوابانیدن شاخه می توانیم رازقی را تکثیر کنیم.

خوابانیدن شاخه:

برای این منظور شاخه های بلند یک یا دو ساله را که در قسمت پایین بوته قرار دارند انتخاب کنید، زیر هر شاخه، گلدانی را که از ماسه نرم پر شده قرار دهید و قسمت میانی شاخه را در داخل گلدان بکارید. لازم است هر سرشاخه شامل دو یا سه جوانه باشد. معمولاً یک ماه و نیم به طول می انجامد تا شاخه های خوابانیده شده ریشه دار شوند.برای سرعت بخشیدن به ریشه زایی شاخه ها بهتر است قبل از قرار دادن ساقه در ماسه، قسمتی از آن را که باید در ماسه قرار گیرد با نوک چاقو خراش بدهیم.بعد از اینکه ریشه ها تولید شدند شاخه را از پایه مادری جدا می کنیم.

ازدیاد به روش قلمه:

قبل از باز شدن جوانه ها، شاخه های ضخیم را انتخاب نموده و هر ساقه را به چند قطعه به طول ده تا بیست سانتی متر تقسیم می کنیم.قلمه هایی را انتخاب کنید که دارای سه تا چهار جوانه باشند، این قلمه ها باید حداقل به مدت دو ماه در ماسه کاشته شوند. قلمه های کاشته شده را در سایه قرار دهید و همه روزه به آنها آب بدهید. بعد از دو ماه آنها را به گلدان اصلی یا باغچه منتقل کنید.

پیوند:

برای ایجاد تنوع می توانیم یاس رازقی را روی یاس چمپا پیوند کنیم و از هر بوته دو نوع گل به دست آوریم.

استفاده از گل یاس در صنعت عطرسازی

چینی ها از سی سال پیش تاکنون گل های یاس رازقی را برای تولید چای معطر مورد استفاده قرار داده اند. در زمان قدیم در هندوستان گل های رازقی را با کنجد مخلوط می کردند و روغن کنجد را که آغشته به این گل معطر بود می گرفتند، به این ترتیب عطرهای طبیعی تولید می شد.امروزه با استفاده از شیوه های مدرن، عطر رازقی را که یکی از بهترین و شاید گرانبهاترین عطر دنیاست تهیه و عرضه می دارند.

 

 

 

  نظرات ()
t نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٢٦

نام علمی :Scindapsus areereus

پوتوسپوتوس


این گیاه زینتی هم جزو خانواده آراسه می باشد . سریع الرشد و ارزان قیمت و کم توقع می باشد ،رنگ برگها از سبز تا سبز ابلق با مخلوطی از رنگهای زرد دو زرد تند و سفید کرمی است ،شاخه های بالارونده و آویزان آن در منازل تا حدود ۵ متر می رسد که با هدایت و ثابت نمودن آنها بدنه دیوارهای اتاق را تزئین می نماید ،رطوبت کم محیط را تحمل و تکثیر آن ساده می باشد .


نیازها :
نور:

این گیاه نیم سایه را ترجیح می دهد ، نژادهای ابلق رنگ متنوع خود را در سایه از دست می دهد .
دما:

در زمستان درجه حرارت دلخواه ۱۶ درجه و در تابستان زیر ۲۴ درجه می باشد .
آبیاری :

در تابستان هر ۵- ۴روز و در زمستان هر ۸-۷ روز آبیاری شود . زهکش گلدان را مرتبا بازدید نمایید .
تغذیه :

هر ماه یکبارتوسط کودهای مایع یا جامد محلول در آب تغذیه می شود .
خاک مناسب :

خاک لیمونی مناسب است .
تکثیر :

ریشه دار نمودن قلمه ها ی ساقه در بهار در شن و پیت در دمای ۲۱ درجه سانتیگراد .
روش استفاده از قیم خزه دار :
گیاه دارای ریشه هوایی است که قادر به رشد درون خزه قیم است ،در هنگام تعویض گلدان قیم را درون گلدان جدید نگهداشته و سپس گیاه را از گلدان قدیم خارج و در کنار قیم قرار دهید ، خاک جدید اضافه نموده و با فشار دست آنها را متراکم نمایید ، گیاه را با نخ به قیم وصل و گره بزنید ، آب آبیاری را با ملایمت از روی خزه ها عبور دهید تا محیط مناسبی برای ریشه های هوایی فراهم گردد .
بیماریهاو کمبودها :
برگها سبز کمرنگ هستند : نور کم است ، گیاه را به محل روشن تری با نور غیر مستقیم منتقل نمایید

حاشیه برگها سیاه و نقاط قهوه ای روی آنها ظاهر می شود :آبیاری بیش از اندازه بوده و باید زهکش را کنترل نماییم .
نقاط زنگ مانند بروی برگها مشاهده می شود :ازعوارض مواد براق کننده برگهاست باید برگهارا با پارچه مرطوب تمییز کنیم.
رشد گیاه کند است و فاصله بین برگها زیاد می باشد : احتیاج به تغذیه مصنوعی داردباید هر ماه یکبار تغذیه گیاه صورت گیرد

در پوتوس برگ‌های سبز و ابلق آن قلبی شکل و به اندازه‌های کوچک و بزرگ دیده می‌شوند. تکثیر آسان آن با قلمه‌های ساقه که حداقل دو بند داشته باشند در داخل آب یا ماسه مرطوب صورت می‌گیرد. برای نگهداری فوتوس بافت غنی از مواد غذایی با PH خنثی (نزدیک 7) مورد نیاز است.

 

 

  نظرات ()
شب بو نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٢٤

50256013stock%206%2004

سه جنس گیاهی وجود دارد که در ایران به نام شب بو معروف و هر سه متعلق به تیره کروسیفرا هستند.

1- شب بو معمولی : Matthiola incana

2- شب بو خیری : Cheiranthus spp

3- شب بوی ویرجینیا : malcolmia maritima به مروارید شیرازی نیز معروف است.

شب بو معمولی:

به شب بوی استاکس یا ماتیولا معروف است و گیاهی یک ساله یا دوساله است که به عنوان یک ساله مقاوم کشت و کار می شود. گل آن به صورت خوشه انتهایی است. دارای انواع کم پر و پرپر بوده و به خاطر گلهای معطر آن ارزشمند است. گیاه گلدانی عالی برای زمستان و بهار بوده و گلهای بریدنی خوبی تولید می کند. در رنگهای متنوع صورتی , لاکی , ارغوانی , بنفش , زرد , یاسی , سفید , قرمز گلی و آجری وجود دارد.

از نظر ارتفاع متفاوت بوده و دارای انواع پاکوتاه به ارتفاع 15-20 سانتی متر , متوسط , پابلند به ارتفاع 60-90 سانتی متر است. برگ باریک , بیضی تا نیزه ای شکل به طول 3-8 سانتی متر است که در حالت معمول با موم سفید رنگی پوشیده شده است. در انواع از آن که به شب بوی خیری معروف است برگ ها سبز است.

نیازها :

شب بوهای معمولی خاک به نسبت حاصلخیز و مرطوب با زهکشی خوب که خنثی تا کمی قلیایی باشدنیاز دارند. از نظر تغذیه, شب بو به کمبود پتاسیم حساس می باشد. و در چنین شرایطی حاشیه برگ های مسن حالت سوختگی از خود نشان می دهد. باید در محل آفتابگیر کشت شود.

تکثیر: با بذر افزایش می یابد. شب بوی معمولی برای رشد نیاز به هوای خنک دارد و با گرم شدن هوا رشد آن به مقدار زیادی کند می شود و گرمای زیاد باعث از بین رفتن آن می شود. بنابراین در تعیین زمان کاشت بذر به شرایط دمایی منطقه باید توجه داشت. در اصفهان بذر نوع دوساله را در اوایل تا اواسط مرداد ماه کشت کرده و نشاء ها  در پاییز به گلدان منتقل می شودو در گلخانه سرد(حدود 10 درجه سانتیگراد) نگهداری می کنند. در این شرایط در اواخر زمستان و اوایل بهار قابل فروش می باشد.

بیماری ها:

بوته میری: یک بیماری در شب بو است که در اثر رطوبت زیاد و دمای بالا بیماری توسعه می یابد. گندزدایی بذر و بستر کاشت می تواند در کنترل آن موثر باشد. آبیاری خاک با محلول بنومیل می تواند موثر باشد.

زنگ سفید: ویژگی این بیماری تشکیل تاول های برجسته سفید در سطح زیرین برگهای پایینی است. حذف گیاهان بیمار, از بین بردن بقایای گیاه و پاشیدن اکسی کلرید مس برای کنترل این بیماری توصیه می شود .

 

 

 

 

 

  نظرات ()
گل کاغذی نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٢۳

 

 

   نام علمی : Bougainvillea spectabilis


گل کاغذی از گیاهان بسیار زیبایی است که در سالهای اخیر به طوری چشمگیری مورد توجه قرار گرفته است. این گیاه در طبیعت به صورت درختچه بالا رونده
می روید و در بعضی از مناطق در طراحیهای فضای سبز به کار می رود.گل کاغذی با رنگهای متنوع خود در سبدهای آویزان و داربستها کاشته می شود. گل کاغذی در برابر سرما مقاوم است و در تابستانهای گرم که دیگر گیاهان قدرت گلدهی ندارند،این گیاه، توده ای از گل را به ارمغان می آورد.

تکثیر:
گل کاغذی بوسیله قلمه تکثیر می شود.گرچه تکثیر این گیاه کار نسبتاً مشکلی است، ولی در ریشه دهی ، قلمه ها رشد سریعی از خود نشان می دهند. بسیاری از واریته ها مثل Barbarakarst, Raspberrylce ,Crimson loke و... با رنگهای صورتی، قرمز، پرتقالی و سفید به صورت هیبرید قابل تکثیر هستند. باید بخاطر داشت که جابجا کردن قلمه ریشه دار این گیاه حساس ، بسیار مشکل است.

از آنجا که ریشه های این گیاه ترد و باریک هستند، در صورت جابجایی غیر اصولی آن ، به شدت صدمه می بیند. قلمه ها در محل اصلی باید به طور بسیار عمیقی کاشته شوند، و همچنین موقع جابجایی این گیاه باید توجه کرد که در تماس دست با ساقه ، آوندها آسیب نبینند.

نیازهای زیست محیطی
نور: این گیاه به نور فراوان نیاز دارد و باید در روشنترین بخش گلخانه نگهداری شود.
حرارت: گل کاغذی بومی آمریکای جنوبی، برزیل و نواحی گرمسیری است و نسبت به سرما و یخبندان بسیار حساس می باشد. درجه حرارت 37 درجه سانتیگراد در طول روز و 15درجه سانتیگراد درشب هنگام برای این گیاه مناسب است و در خارج از این طیف دمایی گیاه رشد خوبی ندارد.
محیط کشت : گل کاغذی محیط مرطوب را نمی پسندد و باید در گلدانی با زهکشی مناسب کاشته شود، و در غیر این صورت این گیاه به انواع بیماریهای ریشه ای دچار می شود.
آبیاری : گل کاغذی باید یکبار و به طورکامل آبیاری شود وتا خاک گلدان کاملاً خشک نشده ، آبیاری مجدد صورت نگیرد.باید به یاد داشت که در موقع گلدهی،اگر خاک آن خیلی خشک شود ، گلهای آن خواهد ریخت.

 
کود: این گیاه به محلولی از کود تقویت شده با عناصر کمیاب نیاز دارد.افزایشppm 200 ازت به خاک، کمک فراوانی به رشد آن می کند. میکروالمنتها برای بقای این گیاه بسیار مهم و ضروری محسوب می شوند، همانطورکه عناصری مثل منیزیم، آهن ، منگنز ، برای رشد گل کاغذی جنبه حیاتی دارد. در هنگام زرد شدن برگهای این گیاه گاه لازم است تا ppm 50 سولفات منیزیم به خاک اضافه شود.
آفات و حشرات : اگر مراقبت و نگهداری از این گیاه به خوبی انجام شود،آفات و حشرات مشکلی را ایجاد نخواهند کرد.ولی در مواقع ضروری ، از قارچ کشهای محلول می توان استفاده کرد.شته و کرمها را می توان با رزمیترین،ارتن، و تام کنترل کرد.
بعد از 4-3 هفته که گل کاغذی در گلدان مستقر شد ، باید آن را قدری کوتاه کرد .اگر این گیاه در گلخانه نگداری شود در طول 4 هفته حداقل باید دوبار کوتاه شود. دوران گلدهی آن از آذرماه آغاز و تا شهریور همچنان ادامه دارد.گرچه گل کاغذی در نقش یک گیاه آویز از فرم زیبایی برخوردار است ولی کوتاه کردن و فرم دادن به آن ، به منظور جلوگیری از بلند و بدفرم شدن آن ضروری است.

واریته ها:
1ـ گل قرمزها:مثلBarbara karst ،JuanitaHtten(مناسب برای آویز) Temple (با برگهای موجدار)
2ـ گل بنفشها نظیر Royalourple,Brasiliensis
3ـ گل نارنجی نظیرAlbama Sunset (گلها به رنگ صورتی برمی گردند)
4ـ گل صورتی نظیرJames Walker,Mauree Hatten,Surprise
5ـ گل سفید مثل Summer snow
6ـ واریته با برگهای رنگارنگ نظیر Raspberryice,Vicky,Mardigras
7ـ واریته های با دو گل:این واریته گلهای خود را با رنگهای صورتی،قرمز و پرتقال تا زمان پژمرده شدن حفظ می کند.
تحقیقات انجام شده برروی گل کاغذی: طبق گزارشات جامعه بین المللی باغبانی از ایتالیا، (1990) جهت تولید شاخه و گل بیشتر از این گیاه استفاده ازBA 6 توصیه می شود.این تحقیقات نشان می دهد که اسپریppm 100-50 ازBA6 ، 24 ساعت بعد از اولین برش سرشاخه ها در مورد واریته های متوسط و ppm 200 از آن در مورد واریته های قویتر بهترین نتیجه را می دهد.اسپری سوم بعد از بریدن نوبت دوم انجام می شود.
BA 6 در موقع بریدن سرشاخه ها جهت تهیه قلمه نیز مفید است.

 

 

 

 

  نظرات ()
گل میمون نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٢٢


نام علمی: Antirrhitum majus

meymoon


طول دروه زندگی: گیاهی دائمی و  ولی چون تنها تا دمای صفر درجه سانتیگراد را قادر به تحمل می باشد اکثرا" به عنوان گیاه کیساله کشت می شود. در نواحی که دارای زمستانهای نه چندان سرد هستند ( حداقل حرارت صفر درجه ) این گیاه سرمای زمستان را تحمل نموده و در سال دوم گلدهی خوبی دارد. ولی در سالهای بعد چنانچه باقی بماند مرغوبت خود را ازدست می دهد.
ارتفاع بوته: تا 120 سانتی متر
فواصل کاشت : 30 سانتی متر
شرایط خاک (از نظر رطوبت ): با زهکشی خوب
نوع خاک: سبک ، حاصلخیز
شرایط نور: آفتاب – سایه – آفتاب
مقاومت به سرما: ندارد ( تا صفر درجه سانتیگراد )
زمان و روش تکثیر: ازدیاد آن توسط بذر انجام می گیرد. کشت بذر در فروردین ماه همانند گیاهان یکساله و یا در اواخر تابستان و اوایل پاییز در خزانه صورت می گیرد و پس از رشد کافی به زمین اصلی منتقل می شوند. از طریق قلمه چوب نرم نیز قابل تکثیر است.
رنگ گل: سفید ، قرمز ،صورتی ، زرد ، بنفش ، ارغوانی و اغلب شامل دو رنگ
زمان گلدهی: تمام تابستان و پاییز
کاربرد: گونه هایی پابلند ( به ارتفاع 60 سانتیمتر و بیشتر ) جهت گل شاخه بریده و نیز به عنوان پرکننده در حاشیه های مخلوط ، گونه های متوسط ( به ارتفاع 30 تا 60 سانتی متر ) مناسب برای باغچه ها و گونه های پاکوتاه ( تا ارتفاع 30 سانتی متر ) جهت طراحی باغچه های کوچک ، کناره حاشیه ها و جعبه های گل
مراقبت ها: ارقام پا بلند نیاز مند قیم می باشند . مقادیر رطوبت بالاتر از 40 % حجمی موجب کاهش کیفیت نهایی محول می گردد . در مقایسه با سایر محصولات نسبت به رطوبت خاک کم مقاومتر است . احتمال آلودگی بذور در رطوبت بالا و هوای آزاد نسبت به بذوری که در گلخانه ها با تهویه کامل بدست می آید بیشتر است – نشاها بسیار حساس به ریزوکتونیا و پیتیوم هستند و باید در محیطی عاری از عوامل بیماریزا کاشته شوند . گلهای پژمرده به منظور طولانی شدن دوره گلدهی حذف شوند. از باد محافظت گردند.
مشخصات ویژه: بذر

 

 

  نظرات ()
داوودی نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٢٢

 

Chrysanthemum%20m_%20'Grace'golabad-chrysanthemummorifolii

تاریخچه:

داوودی های امروزی هیبرید پیچیدهای هستند که اگر از بذر آنها به منظور تکثیر استفاده شود گلهایی با اشکال متنوع خواهد داشت.رویشگاه اغلب گونه های امروزی چین می باشد که از آن جمله می توان chysanthemun inducum یک داوودی زرد کم پر c. morifolium (به رنگهای قرمز وکبود)و chusan daisy(گونه ای ناشناخته )را نام برد.این گونه ناشناخته اولین بار در سال 1843 توسط رابرت فرچون به انگلستان وارد شدو به نظر می رسد این واریته یکی از والدین داوودی pomponباشد.در سال 1889 اسمیت دورگه گیری را بر روی داوودی آغاز کرد .او خود بیش از 500کولتیوار را نامگذاری کردکه هنوز هم در گروه داوودیهای امروزی دیده می شود.

شکلهای مختلف گل آذین:

داوودی گل آذین مرکب دارد و گلهای آن بر روی نهنج قرار گرفته اند.مجموعه گلها بر روی دمگلی طویل قرار گرفته و خوشه ای ایجاد می کنند.هر گل آذین منفرد دارای دو نوع گل می باشد که به وسیله گریبانی متشکل از براکته ها پوشیده شدهاست.

برخی از اشکال مرسوم گل آذین که به صورت تجارتی پرورش داده می شود:

1-گل آذین کم پر:شبیه آفتاب گردان و متشکل از یک یا دو ردیف گاهای بیرونی ماده و گل های مرکزی دو جنسیو بارور بر روی نهنج می باشد.

2-گل آذین شقایقی که به نوع کم پر شباهت دارد و تفاوت آن در گلهای میانی است که کشیده و لوله ای است و حالت برجسته وبالشتک مانند دارد.

3-گل آذین منگوله ای :حالتی کروی وتوپی شکل به گل میدهد که به دلیل گاهای کناری کوتاه و یکنواخت آن می باشد.

4-گل درشت:در این مورد قطر غنچه ها حتی بیشتر از 10سانتیمتر بوده و به اشکال گوناگون طبقه بندی مد شوند .

مصارف تجاری:

داوودی ها را با توجه به تقاضاهای موجود در بازار به دو روش برای تولید گل شاخه بریده پرورش می دهند:

1-روش اول (گل منفرد):همه غنچه ها جز گل انتهایی در طول رویش حذف و بدین ترتیب به ازای هر ساقه فقط یک گل نمو می یابد.

2-روش دوم(گلهای منگو له ای):تمام غنچه ها را نگه میدارند ولی به ندرت غنچه مرکزی (پیر ترین غنچه)را به هنگام ظهور رنگ در گلهای شعاعی حذف می کنند زیرا در غیر اینصورت قبل از گلهای جانبی پیر می شود.

پاسخ به طول مدت روشنایی:

کولتیوار های هیبرید را که گل آنها در تمام طول سال مورد استفاده قرار می گیرند روز کوتاه به شمار می آیند .گلدهی طبیعی معمولا در طی چند ماه پائیزرخ می دهد.

ازدیاد:

گیاهان با ریشه دار کردن قلمه های سر ساقه جوان که تازه از پایه مادری بیرون آمده ازدیاد می گردند .این قلمه های رویشی را بیشتر از گیاهان رشد یافته تحت شرایط روز بلند بر می کزینند تا از تشکیل جوانه گل در آنها جلوگیری کنند.طول قلمه های انتهایی که از پایه مادر بریده شده 8-10 سانتیمتر است که می توانند بطور مستقیم در محیط کشت ریشه زا قرار گیرند ولی در تولیده انبوه قلمه ها را در کارتونهایی که پوششی از پلی اتیلن دارند قرار می دهند تا در طول این زمان و جایگزین شدن در محیط کشت آب خود را از دست ندهند.

تهیه خاک:

داوودی تقریبا در کلیه خاکها به شرطی که خوب آماده شده باشند به خوبی رشد می کنند .گیاهان در مقابل چند پاتوژن خاکزی حساسیت نشان می دهند .بنابراین باید این بیماری ها تحت کنترل قرار گیرند تا رشد گیاه کامل شود و مطمئن شویم که قلمه ها ی ریشه دار عاری از پاتوژنها هستند.

مواد غذایی معدنی:

داوودی به مقادیر بالایی از نیتروژن و پتاسیم نیاز دارد .تهیه این مقدار نیتروژن در طی هفت هفته اول رشد امری بسیار حیاتی است .اگر در طی این مدت دچار کمبودی گردد حتی تامین بعدی نیتروژن نمی تواند کیفیت از دست رفته گل را ترمیم نماید.کودهای مورد استفاده برای داوودی عبارتند از سوپر فسفات و سنگ آهک وفرمالدوئید اوره که در هر متر مربع بسیار مناسب است.

رشد رویشی:

الف-گیاهان پایه مادری:

فواصل معمولی که در کاشت توده ایی داوودیها رعایت می شود عبارت از 13*10 و 13*13سانتیمتر است.کودهای مایع و شرایط روز بلند را از همان شروع کاشت جهت تسریع در رشد رویشی به گیاه می دهند گیاهان را بطور ملایم سر برداری می کنند.این عمل را به هنگامی که گیاه در خاک مستقر شد جهت رشد سریع شاخه های جوان انجام می دهند.

ب-گیاهان تولید شده:

قلمه های ریشه دار را که در مرحله رویشی به سر می برند باید در خاکی مرطوب و خوب تهیه شده کاشت و با کود مایع آبیاری کردو در طول شب نیز ساعاتی نور مصنوعی بر آنها تابانید که از نخستین روز حالتی شبیه روز بلند را در آنها تداعی نمود .بر حسب فصل رشد ؛کولتیوار و اینکه گیاه سربرداری می شود و یا بطور تک ساقه رشد می کند می توان فاصله های کاشت مختلفی را در سکوهای گلخانه ویا بستر کاشت در نظر گرفت.

گلدهی گیاه:

پس از اینکه گیاهان به ارتفاع مورد نظر رسیدند (در حدود 50-35 سانتیمتر )باید آنها را تحت شرایط روز کوتاه قرار داد. لامپهای عامل ایجاد شرایط روز بلند از این پس باید در زمستان که شرایط به طور طبیعی روز کوتاه است خاموش گردند و یا اینکه در روزهای تابستان با تاریک نمودن گیاهان در روز سعی بر کاستن از طول روز نمایند.

استفاده از تنظیم کننده های رشد انتخابی:

الف-افزایش طول ساقه:ژیبرلین را برای افزایش طول ساقه داوودی به کار می برند.

ب-کاهش طول دمگل داوودی استاندار :اسید سوکسینیک 2و2دی متیل هیدرازید را پس از حذف جوانه های گل در مورد داوودی به کار می برند.

ت-تحریک ریشه: معمولا هورمون محرک ریشه داوودی اسید ایندول بوتیرک است که با تالک مخلوط شده است.

بیماریها:گلهای داوودی میتوانند از سوی قارچها و باکتریها و ویروسها مورد حمله قرار میگیرند.

آفات:

آفات داوودی شامل حشرات و کنه های تار عنکبوتی و نماتدها و حلزون هامی باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

  نظرات ()
گل اطلسی نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٢٢

نام علمی : petunia juss

images



اطلسی Petunia ، گیاهی یکساله ازخانواده سیب زمینی ها Solanaceae میباشد .
این گیاه به سرما حساس بوده و گونه اصلی آن بومی آرژانتین است .
گل اطلسی Petunia به رنگهای سفید ، قرمز ، بنفش ، صورتی ، زرد ، آبی و ابلق دیده می شود .
بطور کلی اطلسی Petunia بارتفاع 10 تا 60 سانتی متر بوده و موقع گل کردن آن در هوای آزاد و معتدل و تا حدی خشک از خرداد الی آبان ماه می باشد .
اطلسی Petunia از لحاظ نوع گل به سه نوع کم پَر و پُرپَر و موج دار و از لحاظ ارتفاع بدو نوع تقسیم میشود :

1 ـ اطلسی های پاکوتاه ژاپنی ـ به ارتفاع 10 تا 15 سانتیمتر پُرگل و پُر شاخ و برگ می باشند .
2 ـ اطلسی های پابلند ـ که به ارتفاع 60 سانتی متر میرسند .
اطلسی های باکوتاه گلدرشت و پُرپَر برای حاشیه ها متناسب تر هستند ، زیرا اطلسی های پُرپَر که در این گروه قرار دارند در آخر تابستان شاخه هایش بلند شده و وسط بوته هایش خالی میشود و بدین ترتیب زیبائی اولیه خود را از دست میدهد .
این اطلسی ها اگر رونده باشند چه کم پَر و چه پُرپَر برای جعبه ها و گلدانها و گذاشتن در بالکن ها و ایوانها مناسب هستند .
بطور کلی گل اطلسی موقعیت آفتابی ، خاک نسبتأ سنگین را میپسندد . خاک باید حتمأ تهویه و زهکش داشته باشد و لجنی نشود .
خاک حاشیه ای که در آن اطلسی می کارند باید همه ساله تعویض شود . کود پوسیده باید سه ماه قبل از کاشت با خاک مخلوط شود .
در مواقع گرم به اطلسی نباید آب داده شود بلکه صبح زود یا غروب به آن آب باید داد .
معمولا اطلسی در نقاطی که تابستانش سرد و مرطوب باشد عمل نمیآید که در این شرایط بوته قوی میشود و شاخه های بلندی ایجاد میکند ولی خیلی کم گل میشود .
بطور خلاصه محل گرم و آفتابی مختصری مرطوب و خاک حاصلخیز برای اطلسی مناسب است .
اطلسی گل درشت در تحت شرایط بد حساستر از اطلسی معمولی است .
بنابراین اگر بخواهیم اطلسی گل درشت را در نقاط آفتابی بکاریم باید به آن سایه بدهیم .

طرز ازدیاد :

اطلسی Petunia را به دو طریق زیاد می کنند .
یکی از طریق بذر و دیگری از راه قلمه .
بذور اطلسی پاکوتاه و معمولی را در اواخر بهمن تا اوائل اسفند در کلخانه گرم یا در شاسی میکارند و یا ممکن است کمی دیرتر بذور را در شاسی سرد بکارند .
وقتی نشاء چهار برگه شد آنرا به گلدان استکانی منتقل می کنند و بعد از رفع سرمای بهاره بوته را با خاک از گلدان بیرون آورده و در باغچه میکارند . ( در حاشیه بفواصل 25 سانتیمتر ) قلمه اطلسی پُرپَر را در تابستان از پایه مادرجدا کرده ودرخاک مناسب میکارند ودراواخر زمستان گل آن ظاهر میشود .

 

 

  نظرات ()
یوکا نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٢٢

نام علمی : (YUCCA ELEPHANTIPES)

9673f3fe4ddc066e7ae2a99ae2f4db2c2

گیاهی است زیبا از خانواده آگاواسه با برگ های کشیده و خنجری نوک تیز و به رنگ سبز ؛ این گیاه دو گونه دارد یکی که فاصله برگ ها در آن زیادتر است و گل نمی دهد و این نوع برای آپارتمان بیشتر توصیه می شود و نوع دیگر که فاصله برگ های آن کمتر است و گل هایی به شکل زنگوله واژگون و سفید و کرم رنگ می دهد و برای کشت در باغچه مناسبتر است.

هر دو گونه را می توان هم در آپارتمان و هم در باغچه نگهداری کرد.

این گیاه نسبت به شرایط نامساعد نور، دما و هوا بسیار مقاوم است و در هر جای خانه می توان از آن استفاده کرد و به همین دلیل در اکثر خانه ها دیده می شود.

نیازها

نور : به نور کافی احتیاج دارد، در آفتاب کامل می توان آن را نگهداری کرد؛ ولی در سایه پس از مدتی گیاه بد شکل می شود و فاصله برگ ها زیاد می گردد .

درجه حرارت: درجه حرارت مطلوب در زمستان 10 تا 16 درجه سانتیگراد است و در تابستان محتاج به نگهداری در خارج از اتاق است ولی کلاً از نظر دما در هر فصلی می توان آن را در اتاق یا خارج از خانه نگهداری نمود ( نسبت به سرما مقاوم است ).

آبیاری : در تابستان آن را همیشه مرطوب نگهدارید و هر 2 تا 3 روز یکبار آبیاری نمایید. در زمستان بین دو آبیاری اجازه دهید تا سطح خاک گلدان خشک شود.

کلاً اکثر گیاهان چون در زمستان به علت دمای پایین رشد نمی کنند به آب کمی نیازمند هستند.

خاک : خاک مناسب خاک لوم است که مخلوطی از شن رس و مواد آلی است.

تکثیر : جدا کردن پاجوش ها ( پا گیاه ) در بهار از گیاه مادر و کاشتن آنها. کاشتن قلمه در شن و ریشه دار کردن آن که در اوایل بهار بهتر جواب می دهد. البته اگر جوانه انتهایی گیاه را ببرید گیاه پس از مدتی در قسمت جوانه انتهایی دو یا سه شاخه می شود که از آنها می توانید برای قلمه زدن استفاده نمایید .

ریزه کاریهای مراقبت از یوکا
گرما:

لازم است در زمستان آن را در جای خنک قرار دهید، اگر در فصل سرد در محل خیلی گرم قرار داشته باشد برگهایش خشک می شوند. خشکیدگی برگها از نوک برگ شروع می شود. با انتقال گیاه به محل خنک و خیس نمودن برگهایش می توان آن را از گرما نجات داد.

سست شدن ساقه:

سست شدن ساقه دلایل گوناگونی می تواند داشته باشد؛ اگر ساقه فقط انحنا پیدا کرده، بهتر است آن را با قیم ببندید. آبیاری را به طور مرتب انجام داده و گاهگداری گلدان را بچرخانید تا همه اندامهای آن به طور یکنواخت از نور برخوردار شوند. منظور از مرتب بودن آبیاری این است که فواصل زمانی بین دو آبیاری ثابت باشد. فراموش نمودن زمان آبیاری و یا آبیاری خارج از وقت تعیین شده عوارضی را به بار می آورد که یکی از این عوارض انحنای ساقه است.ممکن است سست بودن ساقه با آبکی بودن آن همراه باشد. این زمانی اتفاق می افتد که ریشه یا قسمتهایی از ساقه دچار پوسیدگی شده باشد؛ در این صورت بهتر است آبیاری را کمتر نموده و در فاصله بین دو آبیاری خاک را خشک نگهدارید. قسمتهای آبکی و لهیده و پوسیدگیها را با چاقوی تیز از گیاه جدا کنید، با استفاده از موادی که قارچ کش نامیده می شود از پیشرفتگی پوسیدگیهای ساقه و ریشه جلوگیری کنید. این مواد پودرمانند هستند و باید به صورت محلول در آب در هنگام آبیاری در اختیار گیاه قرار گیرند. تاریکی بیش از اندازه و بزرگ بودن گلدان نیز سبب سست شدن ساقه می گردد.

بیماری:
اگر گیاه در محیط سرد و مرطوب قرار گیرد روی برگها کپک خاکستری ایجاد می شود. این کپک به دلیل وجود نوعی قارچ به نام (بوتری تیس) می باشد.چنین بیماریهایی را نیز می توان با قرار دادن گیاه در محیط گرم و خشک، کم نمودن آبیاری و استفاده از سموم قارچ کش درمان کرد.
یکی از مشکلات پرورش یوکا، زنگ یوکاست، که بصورت لکه های قرمز رنگ روی سطح برگ ها دیده می شود. اگر شدت این بیماری زیاد باشد، می تواند به ساقه ی گیاه سرایت کند و سبب پوسیدگی ساقه شود، در نتیجه ارتباطات غذایی گیاه از بین می رود و در نهایت سبب مرگ گیاه می شود. در صورت مشاهده ی این علائم روی گیاه، باید برگ های آلوده از روی گیاه حذف شوند و گیاه با قارچکش محلول پاشی شود.
توقف رشد گیاه:
اگر برگها رشد نمی کنند گیاه را به وسیله کودهای کمکی تقویت کنید ممکن است
 

 

  نظرات ()
رزماری نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/۱٦

19177668

رزماری گیاهی چند ساله از خانواده نعنائیان، به فرم درختچه‌ای و همیشه سبز است. ارتفاع آن به نیم تا یک متر می‎رسد. گلهای آن به رنگ آبی (یا سوسنی) روی ساقه اصلی و در کنار برگها ظاهر می‌شوند؛ این گلها در فروردین تا اوایل خرداد ظاهر می‌شود و پس از آن رشد رویش آغاز می‌شود.
ترکیبات شیمیائی: حاوی کامفور، سینئول، آلکالوئید، ساپونین و تانن است.
خواص درمانی:
ضد نفخ، ضد عفونی کننده، سبب افزایش ترشحات شیره گوارشی و صفرا می‌شود. رزماری (اکلیل کوهی) مدر می‌باشد. اکثر گیاهان دارویی از خانواده نعنائیان می‌باشند. خانواده نعنائیان همه طبیعت گرم دارند. از این گیاه برای درمان روماتیسم و میگرن استفاده می‌شود و هم چنین این گیاه باعث افزایش گردش خون در سطح بدن می‌شود. برای جلوگیری از ریزش مو و درمان کم مویی مصرف می‌شود.
مصرف زیاد آن برای خانم‌های باردار مضر می‌باشد. در تهیه ادکلن و خوشبو کننده در شامپوها، کرم‌ها و صابون و لوازم آرایشی و بهداشتی مصرف می‌شود.
سازگاری:
این گیاه در زمینهای آهکی سبک و آفتابگیر بخوبی رشد می‌کند. معمولاً از این گیاه بعنوان پرچین همیشه سبز در باغات استفاده می‌شود. گیاه رزماری مقاومت بالایی به خشکی و شوری دارد (بیشتر از اسطوخودوس) و شدت بالای تابش خورشید را بخوبی تحمل می‌کند. از این گیاه در فضای سبز استفاده می‌شود.
تکثیر و کاشت:
از طریق کاشت دانه‌های رسیده، قلمه زدن و خوابانیدن تکثیر می‌شود. بهترین روش تکثیر این گیاه قلمه است. بدین طریق که در بهار یا پائیز سر شاخه‌های این گیاه را در ماسه کاشته و در محل مناسبی نگهداری می‌کنند که پس از 2 الی 3 ماه قلمه‌ها ریشه‌دار شده و سپس آنها را به محل اصلی منتقل می‌کنند. معمولاً فاصله کاشت بوته‌ها 70 الی 100 سانتی متر است و تراکم کشت آن در هکتار 10000 الی 12000 بوته در هکتار است.
برای کاشت این گیاه در زمین در پائیز شخم عمیقی زده می‌شود و کود حیوانی و شیمیایی بر حسب نیاز با توجه به توصیه آزمایشگاه داده می‌شود. روی این گیاه آفت و یا بیماری خاصی مشاهده نمی‌شود و حتی در زمینهای آلوده به نماتد بخوبی رشد می‌کند و محصول می‌دهد (همچنین اسطوخودوس).
کوددهی:
در پائیز هر سال با استفاده از کودهای حیوانی به میزان 10 الی 15 تن در هکتار انجام می‌شود که بین ردیف‌های کشت کودها به خاک داده می‌شود و در فصل رشد تنها از کودهای ازتی و یا کود کامل (تمام عناصر) جهت تکمیل عناصر غذایی مورد نیاز گیاه در 2 الی 3 نوبت استفاده می‌شود. معمولاً مزارع اسطوخودوس و رزماری بصورت جوی و پشته می‌باشد که معمولاً بوته‌ها روی پشته‌ها کاشته می‌شود. برای آبیاری در جویها آب می‎اندازند که به بوته‌ها آب نرسد. ماکزیمم نقطه آب را در جویها داغ آب گویند. کود شیمیائی و حیوانی را در جویها می‌ریزند.
برداشت محصول:
بهره برداری از این گیاه معمولاً از سال دوم آغاز می‌شود و هنگامی برداشت انجام می‌شود که گیاه در حال گل دادن است. بایستی توجه داشت که سیستم هرس رزماری مانند اسطوخودوس است تا ساقه‌های زیادی تولید شده و موجب پر پشت شدن گیاه شود. معمولاً برگها را پس از چیدن در سایه خشک می‌کنند و اگر بخواهند از برگها اسانس بگیرند بایستی محصول برداشت شده را بلافاصله به محل تقطیر یا کارخانه فرآوری حمل نمود. معمولاً از هر 100 کیلو گرم سرشاخه گلدار 100 الی 200 گرم اسانس استخراج می‌شود که از این اسانس در عطر سازی، تهیه صابون، ادکلن و فرآورده‌های زیبایی استفاده می‌شود.

  نظرات ()
چمن و چمن کاری نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/۱٦

چمن در طراحی و ایجاد فضای سبز در هر پارک، نقش مهمی را ایفا می کند و همانند ایجاد زمینة مناسب در یک تابلوی نقاشی است که با انواع درختچه های زینتی یا حاشیه های گل به طور الوان خلق می شود. ولی خلق این زمینة سبز، خود مشکلات و مسائلی را به همراه دارد که رعایت و حراست رشد و نمو آن ضروری می باشد. زیبایی و لطافت هر پارک هنگامی کامل خواهد شد که سبزی مطبوع چمن زمینه اصلی آن باشد و شاید گیاه دیگری نتوان یافت که جایگزین آن گردد.
در مورد نقش چمن و اثرات آن در محیط زیست، آب و هوای شهر و منطقه، همان بس که اجمالاً بگویم وجود گیاه چمن مانند تمامی گیاهان سبز در میزان اکسیژن محیط اطراف خود موثر بوده و نوعی تعادل را ایجاد می کند. ضمناً در تمیز شدن هوا و کاهش گرد و غبار محیط به نحو چشم گیری موثر می باشد و از تبخیر شدید آب در سطح زمین جلوگیری می نماید. در میادین و خیابان هائی که سطح چمن همراه با درختان پهن برگ و سوزنی برگ باشد، سیستم آبیاری چمن و تکرار دفعات آن تا حد زیادی نیاز آبی درختان را برآورده می کند.
از آن جایی که مسائل مربوط به چمن مثل چمن زنی، آبیاری و مبارزه با علف های سبز در پارک ها دارای اهمیت زیادی می باشند، در ادامه به توضیحاتی راجع به آن می پردازم.
چمن را هم می توان از طریق کاشت بذر در محل مورد نظر، و هم از طریق جا به جا کردن قطعات چمن کشت شده در محلی دیگر و یا خرید از مؤسساتی که به کشت و پرورش چمن به منظور فروش می پردازند و قطعات چمن را با ریشه و چند سانتی متر خاک یک جا از زمین بریده و در اختیار خریداران قرار می دهند تهیه نمود.


- عملیات کشت و کار چمن:
چمن را در خاکی نه چندان سنگین و نه خیلی سبک کشت می کنند. یک خاک عمیق و حاصل خیز و عاری از بذر علف هرز برای چمن کاری مناسب است. جهت کاشت چمن ابتدا خاک را بیل زده، بعد از چند روز کلوخ ها را خرد و سنگ ریزه ها و باقی مانده های گیاهی را از خاک خارج می کنیم تا سطح خاک کاملاً صاف شود. این کار را با کمک یک تخته و یا آسان تر با گرداندن یک بوم غلطان سبک روی خاک انجام می دهیم. در تهران بهترین فصل بذر کاری چمن ها در اواخر شهریور ماه است، اما می توان چمن ها را در اردیبهشت ماه نیز کشت و کار کرد. میزان بذر در هر متر مربع بسته به نوع چمن متفاوت است. چمن های درشت مثل لولیوم را باید 50 گرم و چمن های ریز مثل پوآ را 20 تا 30 گرم برای هر متر مربع در نظر گرفت. بذر را باید یکنواخت در سطح خاک پخش کنیم و به کمک یک شن کش کمی سطح خاک کشت شده را زیر و رو کنیم، به طوری که فقط چند میلی متر خاک روی بذر ها را بپوشاند و بذر چمن با سطح خاک مخلوط شود، سپس روی آن حدود 1 تا 2 سانتی متر کود پوسیده دامی سرند شده و یا خاک برگ سرند شده می پاشیم. البته باید در نظر داشته باشیم که اگر خاک یا کود زیادی روی بذر چمن بپاشیم، سبز شدن چمن به تأخیر خواهد افتاد و یا چمن اصلاً سبز نخواهد شد. بحرانی ترین دوران چمن کاری بعد از کشت بذر و قبل از سبز شدن آن است. در این دوره باید چمن را هر روز آبیاری کنیم و در هنگام آبیاری مراقب باشیم تا خاک سفت نشود و بذر نیز شسته نشود. در مراحل بعدی نیز چون چمن به آبیاری منظم نیاز دارد آن را روزانه آبیاری می کنیم زیرا آبیاری روزانه چمن باعث می شود تا برگ ها طراوت بیشتری یابند. میزان آب مورد نیاز چمن بستگی به عوامل متعددی از قبیل: نوع خاک، میزان رطوبت هوا، میزان بارندگی، حرارت محیط، نوع چمن و ... دارد.
معمولاً چمن ها را در هنگامی که از شدت گرمای روز کاسته می شد و یا اوائل صبح آبیاری می نمودند. پس از چند روز که چمن ها سبز شدند و ارتفاع آن ها به سه الی چهار سانتی متر رسید بار دیگر غلطک سبکی روی آن می زنیم تا ریشه گیاه جوان کاملاً با خاک تماس پیدا کرده و تولید ریشه های زیاد تری نماید. پس از این که چمن تا اندازه ای رشد کرد و ارتفاع آن به 5 الی 6 سانتی متر رسید، چمن را کوتاه می کنیم. چیدن چمن ها به منظور جلوگیری از به گل رفتن و یکنواخت و پر پشت شدن آن ها صورت می گیرد. چمن ها را با قیچی یا ماشین چمن زنی به کرات کوتاه می نمایند. ماشین های چمن زنی که در منطقه استفاده می شدند از نوع موتوری بودند. آن چه که در چمن کاری حائز اهمیت است جلوگیری از تراکم خاک می باشدکه نفوذپذیری آن در چمن کاری مسطح، در شیب ملایم و شیب تند متفاوت می باشد.
در فصل پائیز یا در فصل بهار، چمن را کود پاشی می نمایند. میزان ازت مورد نیاز سالیانة چمن حدود 30 گرم در متر مربع، میزان فسفر و پتاسیم به میزان هر یک 15 گرم در متر مربع می باشد. از آن جایی که کود های مختلف از نظر در صد عناصر کودی با هم دیگر متفاوت می باشند، با در نظر گرفتن درصد این عناصر در کود ها مقادیر آن ها حساب شده و به زمین چمن کاری داده می شوند.
برای کاشت قطعات چمن بریده شده، قبل از کاشت، زمین مورد نظر را همانند زمینی که برای بذر کاری آماده می کنیم، تهیه می نماییم. برای آن که ریشه ها بتوانند در آغاز با خاک تماس بیشتری یافته و در خاک نفوذ کنند یک لایه از سطح فوقانی خاک را به وسیله شن کش یا هر وسیلة دیگر نرم و آماده می کنیم. سپس قطعات چمن آماده را در کنار یکدیگر قرار می دهیم، به گونه ای که بین قطعات فاصله ای وجود نداشته باشد و یا به عبارت دیگر همانند آجر چینی در یک ساختمان که آجر ها در یکدیگر قفل و بست می شوند انجام می دهیم. نحوة قرار دادن قطعات در کنار هم را به گونه ای در نظر می گیریم که ارتفاع آن ها در همه سطوح یکسان، و از شیب معین و مشخصی بر خوردار باشند. برای این که قطعات کاملاً به هم بچسبند به کمک لبة بیل آن ها را کمی فشار داده به هم نزدیک تر می کنیم.
هنگامی که قسمتی از سطح زمین پوشیده از چمن شد به وسیله یک غلطک سبک، کمی آن ها را کوبیده و آبیاری می کنیم. روز بعد، پس از کاهش رطوبت، مقداری خاک غربال شده و نرم روی چمن می پاشیم تا اگر شکاف هایی وجود داشته باشد آن ها را پر نماید. گاهی یک یا دو بار عمل غلطک زدن را در چند هفتة اول انجام می دهیم.
چمن علاوه بر ایجاد پوشش سبز، در انواع تزئینات داخل پارک ها و فضاهای سبز منطقه به صورت قسمتی از طرح های تزئیناتی به کار می رود. لذا متخصصین بر حسب نوع طرح، سلیقه و همچنین وضع درختان یا سطح چمن کاری شده، از سنگ ها یا تخته سنگ هایی برای ایجاد محل عبور در فضای چمن استفاده کرده اند.
گاهی هم در سطوح وسیع چمن کاری، بر حسب خصوصیات طرح در قسمت هایی از چمن، باغچه های همراه به گیاهان زینتی پا کوتاه و دائمی چون گل های رز،شمعدانی و ... احداث کرده اند. همچنین در سطوح وسیع با ایجاد تپه ها یا برجستگی هائی، اشکال کوچکی از طبیعت سبز را پدید آورده اند و در روی آن به طور پراکنده تک بوته هائی غرس نموده اند.
عمل مبارزه با علف های هرز چمن از زمان تهیة زمین آغاز می شد، بدین معنی که در موقع تهیة زمین، کلیة ریشه های گیاهان هرز را هنگام شخم یا بیل زدن و سایر عملیات تهیة زمین به هر ترتیبی که ممکن بود از خاک خارج می نمودند و پس از سبز شدن چمن، دو تا سه مرتبه علف های هرز را وجین می نمودند. به طور کلی بذور علف های هرز و خودرو، توسط آب، کودهای دامی، باد و آلوده بودن بذر چمن انتشار میابند و پس از مدت کوتاهی گاهی هم زمان با رشد بذور چمن موجب تخریب و نابودی چمن می شوند.
علف های هرز چمن بر دو نوع می باشند:
1- گیاهان هرزی که یک ساله بوده و اگر از دانه بستن آن ها جلوگیری می شد از بین می رفتند. چیدن مکرر چمن ها از دانه بستن علف های مزبور جلوگیری می نمود.
2- نباتات هرز دائمی بر دو نوع بودند:
- نباتاتی با ریشه های عمقی مانند گل قاصد که حتماً باید با دست کنده می شدند و یا به وسیلة مواد شیمیایی از بین می رفتند.
- نوع دیگر، دارای ریشه های افشان بودند(مانند مینا چمنی) که با آن ها با علف کش های انتخابی مبارزه می نمودیم.
اما بعضی از گیاهان خانوادة گرامینه از گیاهان هرز محسوب می شدند و آن ها را با چاقو ریشه کن می نمودیم و یا چمن ها را کوتاه چین می کردیم تا مرکز نموی این گیاهان قطع شده و از بین می رفتند.
در کل  علف های هرز موجود در چمن و پارک ها و فضاهای سبز قبل از به گل نشستن از زمین خارج و ریشه کن شوند. زیرا پس از گل و تخم بستن، تخم های رسیده مجدداً پراکنده شده و آلودگی مجدد را پدید می آوردند.
عمده ترین بیماری چمن نوعی قارچ به نام زنگ است که معمولاً در روزهای گرم تابستان و هنگامی که رطوبت خاک زیاد است بروز می نماید، بیماری مزبور موجب می شود چمن قطعه قطعه به رنگ زرد در آمده و سوخته جلوه نماید، همچنین برخی از بیماری های قارچی خاکزی در اثر رطوبت زیاد خاک، آبیاری زیاده از حد، یا فقدان زه کشی موجب پوسیدگی و زردی و خشکیدگی چمن می گردند. برای مبارزه با زنگ چمن از علف کش زینب استفاده می شود که خوشبختانه به علت رسیدگی و تدبیر صحیح مسؤلین، گیاهان و چمن های منطقه دچار هیچ بیماری و مشکلی نمی باشند.

  نظرات ()
کلم زینتی نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/۱٢

 

نام علمی : Brassica oleraceae


BrassicaRedChidorifa02097

گیاهان گونه Brassica oleraceae همیشه سبز بوده ولی به صورت دو ساله کاشته شده و استفاده زینتی از برگهای آن در حقیقت در طول یکسال انجام می‌گیرد. به این ترتیب که در پائیز و زمستان سال اول برگها درشت و رنگین شده و با فرارسیدن بهار سال بعد برگها به سبزی گرائیده ساقه طویل گشته و تولید گل می‌کند، بذرهای آن نیز در تابستان می‌رسند. گل‌های این گیاه از نقطه نظر زینتی حائز اهمیت نیستند. ولی بهر حال زیبائی خاص خود را دارا می باشند.
ارتفاع و گستردگی آن در واریته‌های مختلف (پاکوتاه ، پابلند) متغیر می‌باشد.
بوته‌های نسل F1 یکنواخت می‌باشند و دارای برگ‌های تک رنگ بوده و شفافیت و خلوص رنگ‌ها نیز بیشتر می‌باشد و از رشد سریع و قدرت و استقامت بیشتری برخوردارند. زیرا قدرت هیبرید زیادتر از قدرت والدین است.واریته‌های موجود در ایران همه حاصل بذرهای هیبرید نسل‌های بعد از F1 بوده و برگها طیف وسیعی از رنگهای قرمز، سفید، صورتی و سبز را دارا می‌باشند.
از لحاظ شکل برگها نیز کلم‌های زینتی به سه دسته تقسیم می‌گردند.
1ـ واریته‌های کلم با برگهای لبه گرد و بدون بریدگی (Round leaves ) : گیاهانی پاکوتاه و توپر می‌باشند که برگهای اطراف سبز بوده و برگهای قسمت مرکزی به رنگ‌های قرمز، صورتی و سفید دیده می‌شوند.
این واریته‌ها زود رنگ گرفته و در پائیز دارای رنگهای درخشان و زیبا می‌شوند.
در برابر سرمای زمستان نیز مقاومت داشته و از بین نمی روند.
2ـ کلم‌های زینتی دارای برگهای چین خورده (Fringed leaves) : گیاهانی توپر با برگ متراکم و چین خورده که در اندازه‌های کوتاه قد و متوسط دیده می‌شوند و دارای رنگ‌های قرمز تند، سفید، ارغوانی می باشند. این واریته‌های در پائیز رنگ گرفته و نسبت به سرمای زمستان نیز بردبار می‌باشند.
3ـ کلم‌های زینتی دارای برگهایی با بریدگی‌های عمیق و پرمانند (Feather leaves) : این واریته‌ها دارای برگهایی دندانه‌دار با بریدگی‌های عمیق می‌باشند. همچنین دارای ساقه‌ای کلفت و قوی بوده که تاج گسترده آن را نگه می‌دارد.
به طور کلی مقاومترین گروه نسبت به سرمای سخت زمستانه این گیاهان می‌باشند و جهت کاشت در مناطق با سرمای سخت بسیار مناسب هستند.
رنگ دهی این گروه نیز دیر شروع شده و در سرمای شدید رنگ برگها شفافیت و خلوص خود را پیدا می‌کنند.
نیازهای اکولوژیک :
نور :
به طور کلی کلم‌های زینتی باید در محیط کاملاً آفتابی کاشته شوند. فاصله نشاء‌ها باید طوری انتخاب شوند که نور کافی به گیاه برسد. در غیر اینصورت ساقه‌ها جهت رسیدن به نور بلند شده و سست و توخالی خواهند شد و گیاه ظاهری نازیبا پیدا خواهد کرد.
آب :
این گیاه به آب فراوان نیاز دارد و خاک آن همیشه باید مرطوب نگاهداشته شود.
خاک :
گیاهان خانواده کلم در خاکی که حاوی مقداری آهک باشد رشد مناسبی دارند، ولی بایستی با افزودن کودهای آلی (خاکبرگ + کود پوسیده دامی) محیط خاک را خنثی و تا حدی اسیدی نگاهداشت.
کود :
در مورد مصرف کود برای کلم زینتی باید کمی دقت شود، زیرا کمبود مواد غذایی سرعت و درجه رنگ دهی برگها را کاهش داده و باعث زرد شدن و ریزش برگها می‌شود. افزودن کودآلی به خاک مناسب می‌باشد. نکته قابل توجه اینست که در هنگامی که برگها در حال تغییر رنگ می‌باشند به هیچ وجه نباید از کود ازته استفاده نمود. زیرا برگها قدرت تغییر رنگ خود را از دست می‌دهند.
دما :
تغییر رنگ و ایجاد رنگهای زیبا در ناحیه مرکزی برگها زمانی آغاز می‌گردد که درجه حرارت هوا به 15 درجه سانتیگراد کاهش پیدا نماید. با تقلیل درجه حرارت رنگ‌ها خلوص بیشتری پیدا می‌کنند . کلم زینتی سرمای 10ـ درجه سانتیگراد را در زمستان می‌تواند تحمل کند. واریته‌های قرمز رنگ مقاومت بیشتری در برابر سرما دارند.
روش‌های ازدیاد :
1ـ کاشت بذر : (هنگامی که درجه حرارت حدود 20 درجه سانتیگراد باشد)
زمان کاشت بذر در هوای آزاد اردیبهشت و خرداد ماه است. بذرها داخل کرت کاشته شده وقتی نشاء‌ها حدود 5 تا 6 برگه شدند می‌توان آنها را به داخل گلدان نشایی منتقل کرد. (استاندارد دهانه گلدان نشایی حدود 10 تا 12 سانتیمتر می‌باشد.)
حدود 15 تا 20 روز بعد دوباره نشاء‌ها را به گلدان خیاری(استاندارد دهانه آن 20 سانتیمتر می‌باشد) منتقل می‌کنند.
در مرحله‌ای که نشاء در گلدان خیاری قرار دارد به گیاه به هیچ وجه نباید کود ازته داده شود زیرا در کیفیت و سرعت تغییر رنگ برگها تاثیر منفی دارد.
زمان کاشت در زمین اصلی :
از اواسط پائیز که هوا خنک می‌شود می‌توان اقدام به کاشت آن نمود.
2ـ تقسیم بوته :
عمل تقسیم بوته شیوه‌ای متداول جهت تکثیر این گیاه است که در فصل بهار (اواخر اسفند تا اواخر فروردین) صورت می‌گیرد.
آفات و بیماریها :
به طور کلی چون این نشاء‌ها در سطوح نسبتاً کوچک جهت زیبائی کاشته می‌شوند. مشکل چندانی در رابطه با آفات نخواهند داشت. در هر حال از جمله آفات کلم زینتی می‌توان به موارد زیر اشاره نمود.
ـ پروانه سفید کلم Pieris brassicae L.
این پروانه سفید رنگ در روی کلم زینتی تخمگذاری نموده و لارو حشره‌ از برگهای کلم تغذیه نموده و از برگها فقط رگبرگها را باقی می‌گذارد.
مبارزه :
مبارزه شیمیایی با سم‌های کلری مثل تیودان که به نسبت یک در هزار در آب حل شده باشد، انجام پذیراست. با حشره‌کش میکربی توریسید (Thuricid) هم لاروهای سفیده کلم را می‌توان از بین برد. مبارزه از طریق سوزاندن باقیمانده برگهای کلم نیز امکانپذیر است.
2ـ شته کلم : Brevicoryne Brassicae L.
این شته بیشتر روی برگهای کلم دیده می‌شود و در تمام نقاط ایران وجود دارد.
ـ مبارزه با آن بوسیله سوزاندن باقیمانده برگهای کلم انجام می‌گیرد.
ـ برای مبارزه شیمیایی می‌توان سولفات دونیکوتین 40 % را به نسبت یک تا دو در هزار درصد لیتر آب، با 75 تا 100 قسمت مویان حل کرده و روی کلم‌ها پاشید.
ـ کاربرد :
ـ این گیاه به طور کلی مقاومت زیادی نسبت به آلودگی و خشکی ندارد، در عین حال در بسیاری از نقاط شهر در داخل رفیوژها، لچکی‌ها و میادین کاشته شده است. بخصوص در رفیوژها و لچکی‌ها کاشت آنها مستلزم حضور انسان، آبیاری و مراقبت می‌باشد که در نهایت نتیجه مطلوب را از لحاظ زیباسازی نیز ایجاد نمی‌کند و مشاهده برگ‌های غبار گرفته و پژمرده این گیاه تاثیر مطلوبی بجای نمی‌گذارد.
ـ در میادین نیز با رعایت فاصله از حاشیه و بدور از دود مستقیم اگزوز اتومبیل‌ها می توان از این گیاه استفاده نمود.
ـ بهترین کاربرد این گیاه زیبا کاشت آن در باغ و پارک برای ایجاد نقش همراه با گیاهان پوششی همیشه سبز می‌باشد. بعنوان گیاه پوششی که در زمستان کاربرد دارد می‌توان از چمن، شبدر، پاپیتال و پیچ تلگرافی استفاده نمود.

 

  نظرات ()
خرزهره نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/۱٢

نام علمی :Nerium oleander

Nerium-oleander2

خرزهره گیاهی است چند ساله که به صورت بوته ای و با درختچه می روید این گیاه که بومی مناطق مدیترانه ای است به عنوان گیاه زینتی در بسیاری از نقاط دنیا کاشته می شود .خر زهره در تمام طول سال سبز بوده و دارای رشد سریعی است .به طوری که هر سال یک بار هرس می شود ترگهای آن سبز تیره و رگبرگهای واضح ،باریک ،به طول 10تا 20 سانتی متر هستند و شبیه برگ بید است گلها به رنگهای متنوع و در فصول گرم ظاهر می شوند

رنگ گلها سفید ،صورتی و رنگهای حد وسط است میوه گیاه باریک و قلمی است پوشش غلاف مانند آن حاوی تعداد زیادی دانه با موهای ابریشمی است .این گیاه در بسیاری از مناطق ایران کاشته می شود و در برخی نواحی نیز به صورت خود رو یافت می شود

تمام قسمتهای خرزهره شامل برگ،گل ،ساقه،پوست،ریشه و شیره آن سمی و حاوی گلیکوزیئهای قلبی می باشدبه طوری که خوردن چند عدد از انها می تواند به مرگ افراد منجر شود .چس از خشک شدن و جوشاندن سمیت خر زهره حفظ می شود و گیاهان تمایلی به خوردن آن نشان نمی دهند.

800px-Nerium_oleander_flowers_leavesNerium_Oleander_-_Red27454078

خرزهره به مکان آفتابی و مکان غنی و مرطوب با زهکش خوب نیاز دارد و حداقل دمای قابل تحمل آن 15- درحه سانتی گراد است جهت کاشت در نواحی ساحلی و همچنین نواحی گرمسیری نیز مناسب است.

از طریق کاشت بذر در بهار و تهیه قلمه نیمه رسیده ریشه در تابستان امکان چذیر است .

خَرزَهره درختچه‌ای سمی و همیشه‌سبز از راسته کوشادیان (Gentianales)،تیرهٔ خرزهرگان (Apocynaceae) است که به طور معمول در پارک‌ها برای اهداف زینتی کاشت می‌شود.

این گیاه را در فارسی گیش، شبرنگ، جار، پهی و پی‌خوره نیز می‌نامند.

برگ خرزهره به برگ بید شبیه‌است ولی از برگ بید ستبرتر و بزرگ‌تر است. گل‌های سرخ و سفید دارد و حیوانات اگر برگ آنرا بخورند می‌میرند.

خرزهره دارای ساقه بسیار و برگهای سه تائی و گلهای رنگین که در نقاط گرم و خشک می‌روید و همه آن بواسطه ترکیبات «سیانوژن» سمی است . وحشی این درختچه در جنوب ایران از جمله در حوالی جهرم و جزایر خلیج فارس و میان عباسی و سیرجان دیده شده‌است.

در نقاط گرمسیری خر زهره در باغ ها کشت میشود و در مقاط سردسیری به صورتگیاهی گلدانی کشت می شودو باید در محیطی باشد که دمای نسبتا مناسب یعنی بالاتر از12 درجه را داشته باشداین گیاهع دائما سبز است و در فصل پاییز خزان نمی کند

تکثیر:

تکثیر این گیاه ازطریق قلمه گیری بسیار آسان است و بهترین فصل قلمه گیری آن بهار می باشد قلمه ها را باید دربستری مرطوب و گرم کاشت تا ریشه دهند ،سپس قلمه های ریشه دار به گلدان منتقل می یابند

خاک مناسب گیاه:

خاک این گیاه باید د ارای موادت آلی زیادی باشد و مقدار رس آن نیز بالا باشد تا ریشه ها به خوبی در خاک مستقر شوند گیاه خرزهره در سال دوم کاشت به گل می نشیند

برگها در خرزهره زوائد جانبی ساقه یا شاخه بوده که عمدتاً عمل فتوسنتز را به طور تخصصی انجام داده و مملو از سلولهای پارانشیمی محتوی کلرپلاست ( کلرانشیم ) میباشند . در تبادلات گازی با محیط و نیز در برخی از گونه‌ها در تعریق نقش دارند . یک برگ از لحاظ مورفولو‍ژی از سه قسمت تشکیل شده است . قاعده برگ (نیام) برگ را به ساقه متصل میکنند . دمبرگ و سپس پهنک که عمده عمل فتوسنتز در آن شکل میگیرد

  نظرات ()
رز نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٦

 


رُزها یا گل سُرخ ها یکی از مهمترین دسته گیاهان میباشد که انواع شناخته شده آن به بیش از ۲۰۰۰۰ گونه و واریته مختلف تخمین زده میشود .
رُز، یا گل سُرخ ، جنسی ازخانواده گل سُرخ ها یا(Rosacea) رُزاسِه میباشد که بوته هایش پاکوتاه و پا بلند و رونده با ساقه های چوبی است و در بعضی گونه ها برگهایش غیر دائمی و در برخی دائمی میباشد .
در اقسام اصلی و اولیه بوته ها صورت بدوی خود را داشته ، بصورت کُرپه و پُر تیغ و خار میباشد ، ولی پس از گشنگیری و بدست آوردن اقسام و جورهای تازه که بیشتر بوسیله پیوند روی پایه های اقسام وحشی درست شده ، صورت آن دگرگون شده و تا اندازه ای به میل پرورش دهندگان تغییر صورت داده به اشکال مختلف : کُرپه ، چتری ، مجنون ( آویزان ) و بقول فرانسویان ( گل رُز گریان ) و غیره درآمده است .
اشکالی که بیشتر مورد توجه و در باغات بوته های گل سُرخ را (بسته به وضعیت محل کاشت ) به آن صورت در می آورند ۵ شکل بشرح زیر میباشد :
۱ – گل سُرخ پاکوتاه : بوته هائیست که پیوند آنرا روی ریشه یا ساقه نزدیک بخاک زده و میگذارند از پیوند چند شاخه بیرون آید و در اثر هَرَس همه ساله آنرا کوتاه نگهمیدارند ، بطوری که بسته به جنس آن بلندی بوته ها از ۲۰ سانتیمتر تا یک متر بلند تر نمی شود .
۲ – گل سرخ کُرپه : که پس از پیوند نزدیک خاک در اثر هَرَس نوک شاخه ها می گذارند شاخه های فرعی آن زیاد شود تا بوته بصورت کُرپه درآید .
۳ – گل سرخ با ساقه بلند یا نیمه بلند : عبارت از بوته هائیست که پیوند را روی یک ساقه صاف و لخت تسترن کوهی به بلندی یک متر تا یک متر و نیم می زنند . پس از نمو پیوند ، ساقه نسترن بتدریج قوی شده رنگ قهوه ای بخود گرفته راست می ایستد . باغبان میتواند شاخه هایی که از پیوند میروید را به میل خود بهر شکل بخواهد درآورد .
۴ – گل سرخ رونده پیچنده : این دسته از اقسام مخصوصی هستند که شاخه های آنها بلند شده و بالا میرود که آنها را بوسیله پایه یا داربستهای فلزی مخصوصی نگهداری کرده آرایش میدهند .
۵ – گل سرخ مجنون : که از پیوند اقسام رونده روی پایه بلند نسترن کوهی بدست می آید .
باین طریق که هریک از اقسام نامبرده را اگر روی ساقه ای به بلندی ۱/۵ تا ۲ متر از نسترن کوهی پیوند کنند پس از گرفتن شاخه های آن رو به زمین سرازیر شده و بوته گل مجنون ( گل رز گریان ) بدست میآید .
اقسام مختلف و جورهای حاصله از گل سرخ :
بطوری که گفته شد از گل سرخ گونه ها و واریته های ( اقسام و جورها ) زیادی تا کنون شناخته شده ، ولی آنچه از بهترین گونه ها و واریته ها که در باغات کشورهای اروپایی مانند : فرانسه کاشته شده نگهداری میشود تقریبا در حدود ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ گونه و واریته است . 

 
زمین و خاک مساعد برای پرورش گل سُرخ :
برای آنکه بتوان یک باغ گل سُرخ احداث کرد یا آنکه بوته هایی را که در باغچه یا حاشیه خا میکارند بطور کامل نمو کرده و از همه جهت جالب توجه باشد ، باید دید گل سُرخ در چه نوع خاک بهتر از سایر گلها تغذیه کرده و میتواند در آنجا تا حد طبیعی رُشد و پرورش یابد,‌زیبایی طبیعی خود را نمایان سازد . بهترین زمین برای کاشتن گل سُرخ ها زمینی است که دارای خاک رُسی و شنی تازه باشد .
این قسم خاک کمی سنگین است و وقتی آنرا آب می دهند خاک به ابزار کار میچسبد ولی بزودی رطوبت اضافی را از خود رد کرده و در آن به آسانی و خوبی میتوان کار کرد . در چنین خاکی ریشه های گل سُرخ به اطراف منتشر شده وسائل تغذیه کافی برای بوته را فراهم ساخته و گلریزان فراوانی می کند . برعکس زمین های آهکی که خاکش مقادیر زیادی مواد آهکی مانند کاربنات دو سود داشته باشد برای کاشتن گل سرخ بهیچ وجه مناسب نیست .
زمینهای شنی که در خاکش رُس یافت نمی شود ، برای پرورش گل سرخ مناسب نیست . مگر آنکه آنرا بحد کافی با مواد پوسیده نباتی و حیوانی مخلوط کنند تا همیشه خاک را تازه نگهدارد .
نکته قابل توجه آنست که نباید تصور شود چون خاک رُسی و شنی برای تربیت گل مساعد است میتوان بوته های گل سرخ را در خاک های رُسی نیز کاشت . بنابراین باید دانست که کاشتن گل سرخ در زمینهای رُسی یا شنی خالص یا آنها که بیش از ۱۵ درصد مواد آهکی دارند زحمت بیهوده است و بوته های گل در چنین زمینها ، همیشه زرد و رنجور و برگهایشان زودتر از موقع ریخته در مدت کوتاهی خشکیده و از بین میرود . مگر آنکه خاک آنها را قبلا اصلاح کرده بعد مبادرت به کاشتن گل نمایند .
زمین را باید قبلا بعمق ۶۰ تا ۸۰ سانتیمتر کاملا برگرداند و سنگهای درشت و مواد زائد را از آن بیرون کشیده بعد برای هر صد متر مربع ۳۰۰ تا ۴۰۰ کیلوگرم کود تجزیه شده و ساخته را خوب با خاک مخلوط سازند . بهتر است این کار در آبان ماه و چند هفته قبل از موقع کاشتن بوته ها صورت گیرد .اگر زمینی را که در اختیار دارند از زمین های سبک ( مانند زمین های شنی خالص یا هر نوع خاکی که شن آن زیادتر از سایر ترکیباتش باشد ) باید با آن ، کود سنگین که بتواند خاک را قابل نگهداری رطوبت کند مخلوط کنند .
بهترین کود برای چنین زمین کود گاوی ساخته شده است .
زیرا کود گاوی بزمین های سبک قابلیت حفظ و نگهداری رطوبت را داده و از نظر مواد مغذی و پوسیده آنرا غنی میسازد .
اگر زمین از نوع رثسی و شنی است یعنی مواد رُسی آن برتری دارد باید برای اصلاح آن از کودهای سبک تازه که بتواند سنگینی خاک را اصلاح کند و آنرا قابل جذب آب نماید ( مانند پِهِن اسب تجزیه شده و پوسیده یا کود گوسفندی نرم ) بحد کافی و زیاد مدتها قبل از رسیدن موقع کاشت مخلوط کنند . بهتر است این کار اوائل پائیز انجام گرفته و تا موقع کاشتن چند دفعه زمین را برگردانده تا خاک دارای خلل و فرج لازم برای نفوذ و جذب اب بشود . برای تکمیل کودهای سبک که با خاکهای رُسی و شنی مخلوط میکنند باید از کودهای شیمیایی مخصوصآ آن دسته که مواد پطاسی آن بیشتر است استفاده نمود . پس از آنکه بوته های گل را در باغ یا نقاطی که برای این کار تخصیص داده شده کاشتند نسبت به جنس زمین باید آنها را هر سال (اگر خاک سبک است ) یا هردو سال یک مرتبه ( اگر خاک سنگین است ) کود بدهند و میزان کود مورد لزوم همان ۳۰۰ کیلو گرم برای هر صد متر مربع است که اواخر پائیز روی زمین پهن کرده بکمک شن کش و چنگال یا بیل آنرا زیر خاک کنند .
مواظبت های دیگری که بوته های گل سرخ لازم دارد بطور خلاصه عبارت است از :
الف – حذف پاجوشهائی که از پایه بوته ها یعنی از نسترنهای کوهی بیرون میآید که باید جدآ مراقبت شود زیرا اگر پاچوشها را نبرند ، مواد مغذی را که باید به بوته برسد جذب و مصرف کرده بوته را ضعیف کرده یا میخشکاند.
ب – آبیاری مرتب و منظم بوته ها به تناسب فصل مخصوصآ در زمین های سبک و ایم گرم تابستان .
ج – چیدن ته گلها پس از ریختن گلبرگها که باید از نیم سانتیمتر بالای آخرین برگ شاخه که منتهی به گل شده قطع نمود .
د – مراقبت و جلوگیری از ابتلاء بوته ها به انواع امراض قارچی یا میکربی و حیوانی بشرحی که در آفات گیاهی گفته شده .
ه – هَرَس بوته ها که باید اواخر زمستان انجام شود تا در نتیجه شاخه های نازک و ضعیف حذف شده و شاخه های قوی و گلدار جانشین آنها گردد . برای آنکه بتوان بطور محسوس قوت و قدرت بوته های گل سرخ را زیاد کرد ، باید از کودهای شیمیایی بعنوان کود تکمیلی استفاده نمود . ولی مصرف این کودها باید با اطلاع کامل از وضعیت خاک و زمین که بوسیله تجزیه شیمیایی روشن می شود انجام شود

طرق مختلف زیاد کردن گل سُرخ :
برای زیادکردن اقسام بوته های گل سرخ راههای متعددی وجود دارد که هریک از آنها به نسبت خواصی را که دارد میتواند مورد استفاده علاقمندان واقع گردد :
۱ – کاشتن دانه های گل سُرخ :
دو موقع از کاشتن دانه های گل سُرخ برای زیاد کردن آن میتوان استفاده کرد . یکی برای بدست آوردن جورهای تازه و دیگری کاشتن دانه های نسترن برای تهیه پایه های جوان و سالم قابل پیوند .
الف – برای بدست آوردن جورهای تازه ای از گل سُرخ :
باید میوه هائی را که به این منظور روی بوته ها باقی گذارده اند (این میوه ها حاصل گلهائیست که با قسم یا جور دیگری کشنگیری شده یا بواسطه و جود اقسام و جورهای متنوع زیاد دراطراف آن فکر می کنند بطور طبیعی عمل کشنگیری روی آنها انجام شده ) اواسط پائیز موقعی که کاملا رسیده باشد ، قبل از شروع سرما و یخبندان بچینند ، نشانه رسیدن میوه گل سرخ موقعی است که میوه ها رنگ انداخته و نارنجی رنگ می شوند .
میوه های رسیده را باید همان موقع چیدن ، اواسط مهر یا آبان بکارند ( زیرا تخم میوه های این گل پس از چیدن خیلی زود قوه نامیه خود را از دست می دهد ) اگر تخمها کاملا نرسیده و هوای آن منطقه سرد شده ، برای آنکه قوه نامیه آن کامل شود ، تخمها را لای خاک اره یا ماسه نرم کمی مرطوب طبقه طبقه می چینند تا وقتی که برسد .
ب – کاشتن دانه های نسترن برای پایه :
از اواسط شهریورماه که میوه های نسترن قرمز میشود باید آنها را چیده بعد همه آنها را در لاوک چوبی یاتغاری ریخته آهسته با دسته هاون چوبی یا گوشت کوب له کنند تا دانه ها از گوشت میوه جدا شود .
سپس آنها را چند دفعه با آب فراوان شسته دانه های ریز و پوک را که روی آب میایستد جدا کنند تا دانه سالم و درشت و پاک بدست آید.
چون موقع کاشتن این دانه ها ، بسته به وضعیت منطقه یکی از ماههای مهر، آبان و آذر یا اواخر اسفند میباشد ، برای آنکه قوای نامیه خود را از دست ندهند باید فورا دانه ها را خوب خشک کرده لای طبقات شن یا نرمه زغال چوب بچینند .
موقع مناسب دانه ها را در کرت های وسیعی که خاک کرتها را باید قبلا حاضر کرده و به اندازه کافی عمیق باشد ، به ردیف بفواصل ۲۰ سانتیمتر و عمق یک سانتیمتر میکارند .
اگر دانه ها را پائیز کاشته اند برای جلوگیری از نفوذ سرما و یخ زدن ، بهتر است روی کرتها را با قشری از پهن اسب پوشاند .
دانه ها بهار سبز میشوند و پائیز بعد آنها را بیرون آورده در کرتهای دیگری بفواصل ۳۰ سانتیمتر میکارند . تا قبل از رشد کامل بوته ها که قابل پیوند کردن بشوند باید مواظبت کرد امراضو آفاتی از قبیل " زنگ – آردک ( سفیدک) – شته سبزو قرمز " و غیره به آنها سرایت نکند.
برای پیشگیری بهتراست چندمرتبه بوته ها را با محلول "سولفورون" ( گوگرد محلول در آب ) یا محلول یک درهزار "پرمنگنات دو پطاس " یا محلول " بوردله "( کات کبود و آب صابون ) سمپاشی کنند . این بوته ها را سال دوم یا سوم باشکالی که میل دارند میتوان پیوند کرد .
۲ – قلمه زدن :
برای آنکه بتوان در مدت کوتاهتری بوته های سالم و قوی برای پایه بدست آوزد یا در نبودن پایه برای پیوند یکی از اقسام گل سرخ را زیاد کرد ، قلمه زدن را انتخاب کرده اند .
قلمه بعضی از نژادها و اقسام گل سرخ با کمال سهولت نتیجه می دهد و در مدت کوتاهی ریشه میدهد و با این وسیله میتوان تعدادی از یک قسم یا جور بدست آورد .

بوته ای که از قلمه گل سرخ حاصل میشود چون همه قسمتهایش از یک قسم یا جور است یک خاصیت دارد و آن اینست که مانند پیوندهای روی نسترن باغبان مجبورنیست دائمآ مواظب گرفتن و حذف پاجوشهائی که از ریشه میروید باشد تا بوته ها راضعیف و خراب نسازد.
ولی از طرفی تعداد بوته ای را که بوسیله قلمه می توان از یک بوته بدست آورد چند برابر کمتر از آنست که بوسیله پیوند ممکن است حاصل نمود . زیرا از هر چشمه ساقه یک پیوند میتوان گرفت ، در صورتیکه ساقه ای را که برای قلمه انتخاب میکنند باید دست کم چند چشمه داشته باشد ، باضافه غالبآ ریشه اقسامی که آنرا بوسیله قلمه زیاد کرده اند دوام زیادی نداشته و بالاخره بیشتر از جورهای گل سرخ را بوسیله قلمه نمی توان زیاد کرد. بهترین زمان برای قلمه زدن گل سرخ اواخرتابستان (شهریورماه) است . در این ماه شاخه هائیرا که مغزش چوبی شده با قیچی باغبانی چیده بقطعات ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتری تقسیم میکنند، بطوریکه ابتداء و انتهای هر شاخه یک چشمه داشته باشد .
بعد برگهای شاخه را بقسمی با قیچی می چینند که یک تا دو سانتیمتر از دم برگها بساقه بماند ، قلمه ها را در گلدان یا تغار و یا جعبه مخصوص قلمه که از چهارپنجم شن نرم شسته و یک پنجم خاک تازه باغچه و خاک برگ پُر شده بفواصل ۲ تا ۳ سانتیمتر پهلوی هم فرو کرده و اگر هوا متغیر و نامساعد باشد روی آنها را حباب شیشه ای می گذارند و یا نایلون می کشند .
مدتهاست که هورمونهائی برای تسریع در ریشه کردن قلمه ها ساخته شده که ممکن است قبل از آنکه قلمه ها را در خاک فرو کنند ، باندازه دو سانتیمتر از ساقه ها را یکی دو روز در محلولی از آن هورمون گذارده بعد در خاک فرو کنند تا زودتر ریشه کرده به نتیجع برسد . زمستان باید قلمه ها را زیر شاسی یا نقاط کم آفتاب گلخانه گذاشت. بهار سال بعد که قلمه ها ریشه کرده و از هرکدام شاخه های تازه بیرون آمد ، آنها را به آهستگی بطوری که نرمه ریشه ها صدمه نبیند از خاک بیرون آورده در محل مخصوص بآن میکارند .
۳ – خواباندن شاخه :
زمانیکه فصل قلمه زدن نباشد برای زیاد کردن بوته های قسم خاصی از گل سرخ به طریق خواباندن شاخه متوسل میشوند .
خواباندن شاخه در اقسام و جورهای پا بلند که برای قلمه زدن هم مناسب است و بیشتر در اقسام رونده عملی می باشد .
اوائل بهار شاخه هایی را که به اندازه کافی بلند و قابل خم شدنست قسمتی از آنرا از نزدیک زمین خم کرده در گلدان یا زمین پای بوته زیر خاک می کنند . پائیز یا بهار سال بعد که شاخه های خوابانده شده ریشه کرده است آنها را از بوته اصلی جدا کرده و موقع مقتضی با کمال احتیاط بیرون آورده در نقطه دیگر میکارند .
۴ – پیوند : برای ازدیاد اقسام گل سرخ ، دو نوع پیوند معمول و مورد عمل است .
۱ – پیوند شکمی : که در بهار تا اوائل تابستان و ماه اول پائیز که شیره نباتی در جریان بوده و شاخه ها خوب پوست میدهند میزنند .
۲ – پیوند روی ریشه که زمستان در گلخانه می زنند : قبل از توضیح هریک از اقسام پیوند باید پایه های مناسب برای پیوند را شناخت تا زحمتی که میکشند بی نتیجه نماند . مناسب ترین اقسام را برای پایه باید انتخاب کرد که در زیر شرح داده میشود .
پایه برای گل سرخ های پا کوتاه :
از معمول ترین و بهترین اقسام گل سرخ برای پایه باید نسترن معمولی کوهی ( رُزا کانینا Rosa Canina ) را نام برد که بواسطه دوام زیاد در مقابل آفات و امراض و سختی شاخه هایش با آنکه تیغهایش موقع پیوند خیلی بدست آسیب می رساند بهترین قسم برای پایه تشخیص داده شده و امروزه بین همه پرورش دهندگان و باغبانان معمول است .
اقسام دیگری از گلهای وحشی مانند ( رُزا لاگسا Rosa Laxa) که اصل آن از سیبری است و گل سرخ ( پولیانتاRosa Polyantha) در مواردیکه نسترن کوهی نباشد قابل استفاده است .
پایه برای گل سرخ های پا بلند و مجنون ( گریان ):
چون شاخه های نسترن وحشی خیلی بلند و قوی است برای اینکار هم خوب میتوان از آن استفاده کرد .
یکی از شاخه های قوی بوته را میگذارند باندازه ای که میل دارند بلند شود و بقیه را حذف میکنند ، آنوقت نوک آنرا پیوند می کنند .
بنابراآنچه گفته شد بهتر و مناسب تر از همه اقسام گل سرخ برای پایه همان نسترن کوهی است که به آسانی میتوان از ییلاقات بدست آورده یا بذر آنرا چنانچه شرح داده شد بکارند .
پیوند شکافی یا شکمی : پیوند شکافی یا شکمی را دو موقع و بدو شکل می زنند .
الف - پیوند شکافی با جوانه بیدار .
ب – پیوند شکمی با جوانه خواب .
فصل پیوند با جوانه بیدار از اول خرداد تا اواخر تیرماه است که جریان شیره نباتی باز کردن پوست را از روی چوب آسان ساخته و پس ازگرفتن پیوند وقت کافی برای نمو شاخه و رسیدن مغز چوبی آن هست. پیوند روی ریشه :
عمل پیوند روی ریشه بیشتر برای ایجاد و ازدیاد اقسام گل سرخ های پاکوتاه بکار می رود . موقع و فصل مناسب این پیوند پائیز یا اواخر زمستان است که باید در گلخانه انجام شود .
بهترین پایه برای اینکار ریشه های جوان نسترن های کوهی است که یا بوسیله کاشتن بذر ، یا جمع آوری از کوهستانها تهیه شده و قبلا آنها را در گلدان یا خزانه کاشته باشند .
پیوندک را از شاخه هائی می گیرند که اواخر شهریور تا اواسط مهرماه آنها را از بوته بریده دو سر شاخه را با قیچی زده برگهایش را مطابق دستوری که برای پیوندک شکمی داده شده چیده و بعد آنها را در جعبه هائی مملو از شن پهلوی هم چیده روی آنها را نیز با قشر نازکی از شن پوشانده و کمی پهن هم روی آن ریخته باشند .
ماه آبان یا اسفند ساقه های نسترن وحشی را که برای پایه حاضر کرده اند ، باندازه ۱۰ سانتیمتر از روی ریشه بطور مورب با چاقوی تیز می برند ، سپس از شاخه هائی که لای شن گذاشته اند هریک را که با قطر پایه مطابق باشد بیرون آورده قطعه ای از آنرا که دارای چهار چشمه باشد نیز بطور مورب می برند ، بطوری که دو برش را وقتی روی هم قرار دادند کاملا با یکدیگر مطابق باشد و بین آنها درز و شکافی نماند ، پس ازآنکه پیوندک را روی پایه قرار دادند با چهار لا نخ پشمی این دو را بهم بسته اطراف آنرا با چسب پیوند خوب می پوشانند .

  نظرات ()
سینگونیوم نویسنده: جواد اعتضادی جمع - ۱۳٩٠/٥/٤
 

اسم علمی: سینگونیوم (Syngonium auritum)

syngonium

این گونه بومی مکزیک است.گیاهی است بالا رونده با رشد سریع که شباهت زیادی به فیلودندرون دارد.
طرز تشخیص این گیاه در مقایسه با فیلودندرون در این است که در گیاه جوان سینگونیوم، برگهای جوان نیزه ای شکل و در قسمت تحتانی نزدیک به محل اتصال به دمبرگ به صورت دو گوشواره در امده است.
رگبرگهای این گونه زرد رنگ میباشد.ساقه گیاه تولید ریشه های هوایی زیاد می نماید.گیاه جوان این گونه زیبا و به عنوان گیاه اپارتمانی پرورش داده می شود.به مرور که سن گیاه افزایش می یابد برگ های تحتانی را از دست داده و گیاه زشت میشود.
untitled
فرم ساقه:

سینگونیوم گیاهی است بالارونده. ساقه هایش رشد زیادی می کنند و از در و دیوار بالا می روند.با حذف قسمتهای بالایی ساقه ها می توان گیاه را طوری تربیت کرد که رشد جانبی بیشتری داشته باشد.لازم است برای سینگونیومهایی که به صورت بالارونده تربیت می شوند، قیّم تهیه کنید. چون ساقه ها نرم هستند، باید به قیم بسته شوند، تا دچار شکستگی نگردند.

اگر ساقه سینگونیوم با محل مرطوب تماس پیدا کند، ایجاد ریشه های نابجا می کند. شما می توانید یک چوب بلند را تهیه کرده و اطرافش را با خزه پوشش داده و از آن به عنوان قیم استفاده کنید. در صورتی که خزه ها را خیس کنید، ریشه های نابجا ظاهر گشته و به داخل خزه ها نفوذ می کنند. (شکل یک) با ظاهر شدن ریشه ها نابجا می توانیم مواد غذایی را نیز در آب حل کرده و به این ترتیب آب و کود را دراختیارش قرار دهیم. انعطاف پذیری ساقه های سینگونیوم به ما اجازه می دهد تا هر طور که بخواهیم آن را تربیت نموده و به آن شکل بدهیم. ضمنا افزایش ریشه های نابجا موجب استحکام بیشتر گیاه می گردد.

آبیاری:

در فصل تابستان هر هفته سه بار و در زمستان یک بار در هفته به آن آب بدهید.اسپری نمودن آب روی برگها، بخصوص در تابستان به رشد بهتر سینگونیوم کمک می کند.

نور:

به نور سایه روشن نیازمند است. به طور کلی نور کم برای سینگونیوم به مراتب بهتر از نور زیاد است. آفتاب تند موجب سوختگی نوک برگها و رنگ پریدگی می گردد. در فصل تابستان آن را از کنار پنجره های آفتابگیر دور کنید.

گرما:

در زمستان نباید هوا خیلی سرد شود. درجه حرارت مناسب برای سینگونیوم در زمستان 15 درجه سانتی گراد است، اما در تابستان گرمای بیش از 21 درجه سانتی گراد ممکن است آزاردهنده باشد. در اثر گرمای زیاد برگهایش قهوه ای می شوند. در این صورت باید برگهای قهوه ای را قیچی کنید. گیاه را به محل خنک ببرید و به آن آب بیشتری بدهید.

ازدیاد:
قلمه ساقه در بهار در حرارت 24_21 درجه سانتی گراد.
تغذیه:
از کود های مناسب گیاهان آپارتمانی طبق دستور العمل هر 20 روز یکبار به ویژه در فصول گرم استفاده شود.
نوع خاک:
مخلوطی از خاک برگ، تورب (پیت ماس) و خاک ماسه ای.
موقع کاشت یا تعویض گلدان در زمستان است.

syngonium-on-post

مراقبتهای لازم:

گاهی ساقه های سینگونیوم بیش از اندازه بلند شده و تعداد برگهایش کم می شوند. در این حالت فاصله میان برگها زیاد می گردد. این موضوع که موجب زشت شدن گیاه می شود، به دلیل تاریکی محیط است. با قرار دادنِ گلدان در محل سایه روشن این حالت را از بین ببرید.

در سینگونیومهای بزرگ برگهای پایینی زرد گشته و می ریزند، زیرا آنها در دوره رشد، به مواد غذایی بیشتری نیاز خواهند داشت. با استفاده از مواد غذایی کمکی آنها را تقویت کنید.

اگر ملاحظه نمودید گیاه شما به طور بی رویه رشد کرد و برگهایش کم شدند، نگران نشوید. ساقه های بلندش را قیچی کرده و از این ساقه ها برای ازدیاد گیاه به روش قلمه ساقه استفاده کنید. تابستان زمان مناسبی برای تکثیر سینگونیوم است. نه تنها با استفاده از ساقه هایش و قرار دادنِ این ساقه ها در آب یا ماسه، ازدیاد می یابد، بلکه از ریشه های نابجایی که روی ساقه هایش ظاهر می گردند، می توان آن را زیاد کرد. برای تکثیر با استفاده از ریشه های نابجا ساقه هایی که تولید ریشه های نابجا کرده اند، بریده شده و به گلدانی که با مخلوطی از ماسه، خاک و خاکبرگ پر شده، منتقل می کنیم.

آفات:

کنه های قرمز مهمترین آفت این گیاه هستند. کنه ها در قسمت پشت برگها، تارهایی بسته، و موجب زرد شدن برگها می شوند. برگهای آفت زده را با آب بشویید.

 

  نظرات ()
مطالب اخیر کاکتوس های متداول تکثیر ساکولنت ها از طریق برگ نیاز های رشدی کاکتوس ها و ساکولنت ها کاکتوس و ساکولنت چیست ؟ شامادورا گل رازقی بونسای و نحوه پرورش آن آشنایی با نحوه پرورش کاکتوس ها کوردیلین رنگارنگ یاس هلندی
کلمات کلیدی وبلاگ گیاهان آپارتمانی (۳۳) گیاهان باغچه ای (٢٥) گلهای فصلی (۱٦) دانستنیهای باغبانی (۱٥) درختچه های تزئینی (۱٠) آفات و بیماریهای گیاهی (٩) تغذیه گیاهی (۸) گیاهان دارویی (۸) هرس (٧) درختان مثمر (٧) درختان غیر مثمر (٥) کاکتوس ها (٥) گلخانه (۳) قارچ (٢) به زراعی (٢) مکانیزاسیون (۱) کشاورزی پایدار (۱)
دوستان من پرورش گل و گیاهان زینتی کاکتوس پلاس ویکی کاکتوس فروش و پرورش حرفه ای گل و گیاهان زینتی پایگاه اطلاع رسانی گل و گیاهان زینتی باغبان باشی شهر باغبانی مهندسی فضای سبز و پرورش گل شبنمک پایگاه تخصصی شناخت گیاهان دارویی و معطر تکنولوژی باغبانی باغ فرید گلستان علی ورزش ایرانی پرتال زیگور طراح قالب